Als je opstaat voor waar je in gelooft, waarom word je dan meteen als 'boos' bestempeld? - Bedrock
#psychology - Eva Mabayoje

Als je opstaat voor waar je in gelooft, waarom word je dan meteen als ‘boos’ bestempeld?

In die 'boosheid' ligt juist de groei

Kendall Lane

De afgelopen dagen werd ik geconfronteerd met de vraag waarom ik, of anderen in een zelfde situatie, boos waren. Ik schrok er even van, omdat ik mij niet bewust was van deze boosheid. Ik denk namelijk dat deze emotie door mijzelf, of anderen, niet bestempeld wordt als ‘boos’. Ik was eerder vastberaden om op te staan voor waar ik in geloof. Dat ik dit met een fermere stem doe, dan van mij verwacht, maakt wellicht dat het als boos overkomt.

Maar wanneer is iemand boos? Is dat al wanneer de stem verheven wordt? Is dat wanneer we niet lachen om een grap die eigenlijk kwetsend is. Is dat wanneer we niet met de stroom meelopen, maar eruit stappen, of zelfs er tegenin gaan? En als iemand ‘boos’ is, is het dan niet meer belangrijk waarom die emotie naar boven komt? Waarom is de emotie ineens belangrijker dan de boodschap? Is niet altijd de inhoud en herkomst van iemand zijn gevoel belangrijker dan de manier waarop deze naar buiten komt?

Ik merk dat wanneer je in je ‘boosheid’ iets vraagt van de ander, er automatisch verzet komt. Daar is eigenlijk niet eens boosheid voor nodig. Verzet komt, wanneer je niet conform (ongeschreven) regels, traditie of net als de meerderheid functioneert. Maar we vergeten dat alles wat hier is, gemaakt is door ons, of mensen net als ons. Als we het niet eens zijn met hoe de dingen gaan, dan is het aan ons om daar verandering in te brengen. Ik ben nooit iemand geweest die zich zomaar neerlegde bij de status quo. Ik test die, ik trek deze in twijfel en ik probeer deze te veranderen wanneer dat volgens mij nodig is.

Nu doe ik dit in bijzondere mate als het gaat om de huidige verdeling van de welvaart in deze wereld. Als geschiedenisstudent werd mij al gauw duidelijk dat welvaart bijna nooit op een eerlijke manier is verdeeld. De tijden van imperialisme en kolonialisme hebben diepe littekens achter gelaten bij zowel de onderdrukte als de overheersende volken.

Voor de onderdrukte volken spreekt het voor zich, maar waarom zeg ik dat ook de profiterende partij hier littekens van heeft? Omdat ik geloof dat bij het merendeel van de burgers in die landen ergens iets van onrust leeft. Onrust omdat je weet dat wanneer je een houding aanneemt van niet zien, niet horen, niet spreken, je mede schuldig bent aan het gepleegde feit. Mensen verzinnen van alles om het geweten te sussen: het doneren van geld, zich actief inzetten als vrijwilliger, of en daar komt het: de ander bevragen waarom ze toch boos zijn… Waar maakt de ander zich druk om, dat is toch niet nodig? Het is al zo lang geleden…

Al eeuwen groeien wij, omdat we durven te leren van het onbekende

Maar als we goed luisteren dan horen we dat mensen proberen op te staan om dezelfde rechten af te dwingen waar de gemiddelde Nederlander al ruimschoots van geniet. Dat wil dus zeggen dat je niet om de havenklap wordt aangehouden door de politie, omdat je kleur niet past bij de auto. Dat houdt in dat je als kind geschat wordt op jouw waarde en de ruimte krijgt om je te ontwikkelen op jouw niveau. Dat je niet bij voorbaat al in twijfel wordt getrokken. Dat je niet achtervolgd wordt in de winkel. Dat je jezelf vertegenwoordigd ziet in de leiders op school, op de universiteit, op werk en van je land. Dat je kansen krijgt en niet twee keer zo hard hoeft te werken omdat je naam, je kleur of je geslacht anders is.

Maar als we dat met zijn allen willen, dan moet daar ruimte voor gemaakt worden. Dan betekent dat, dat niet jij die baan krijgt, of je vriendin, maar een onbekend persoon. Iemand van buiten je netwerk. Iemand die misschien er anders uit ziet, anders praat, iemand die jou buiten je comfort zone brengt.

Het mooie is: Daar ligt de groei. Al eeuwen groeien wij, omdat we durven te leren van het onbekende. Het beangstigt ons soms, maar als we de angst niet laten overheersen, maar onze nieuwsgierigheid, dan kunnen we alleen maar winnen. En als we dit in liefde doen, dan wint iedereen. Dus als iemand opstaat, ineens fel uit de hoek komt, iets anders zegt dan je verwacht had. Denk dan niet: oh, wat is ze boos… Trek je niet terug, maar recht de rug, luister en reageer in liefde. Ze is niet boos, ze probeert je wat te leren en misschien is dat wel precies wat je nodig hebt. Met gevlei komen we nergens. Met brute eerlijkheid wel. Het is aan ons om de wereld vorm te geven en voor onze kinderen mooier achter te laten.

Meer lezen?

Dit is waarom we samen sterker zijn, dan alleen.

Nog meer van dit soort mooie verhalen?

Like hier onze Facebook-pagina en blijf up to date. Of schrijf je in voor de Bedrock-nieuwsbrief.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Leren stopt niet na je kindertijd: ook als volwassene kun je vaardigheden verbeteren

Dipje? Deze kleine veranderingen kunnen al een groot verschil maken

Onthaasting is niet het antwoord op burn-outs en stress: de manier waarop jij je tot de wereld verhoudt wel

Waarom woede nutteloos is (en ruimhartigheid de toekomst heeft)

Wanneer is iemand emotioneel volwassen, en ben jij dat al?

Charisma kun je leren (ook jij kan een goede spreker worden)

In 11 dagen tijd gelukkiger en gezonder (met deze wetenschappelijk bewezen stappen)