Omgaan met ellende en tegenslag: hoe doe je dat eigenlijk? - Bedrock
#psychology - Nydia van Voorthuizen

Omgaan met ellende en tegenslag: hoe doe je dat eigenlijk?

Hoe groot of klein je ellende of tegenslag dus is, het ‘sterk-weer-opstaan-proces’ van Brown is op alle situaties toepasbaar

‘Ellende en tegenslag achter je laten en doorgaan.’ Dat zou het geheim zijn van een groep eeuwelingen, zo las ik in Belgisch weekblad Humo.

De volgende ochtend drong tot mij door dat ellende en tegenslag niet direct hoeven te slaan op de grootse dingen des levens. Neem nou de Hollandse moesson die Nederland al een week overspoelde. Daar om 7 uur ‘s ochtends tien kilometer doorheen moeten fietsen voor een afspraak bij de fysio, terwijl je jas nog zeiknat is van de avond daarvoor en je geen paraplu in huis hebt: ook ellendig. En dat is dus precies hoe ik mij voelde. Maar, zo besloot ik, ik kon nu chagrijnig op de fiets stappen, deze dag uitroepen tot kutdag, of mijn favoriete podcast downloaden en met een lach zeiknat geregend worden. ‘Ha,’ dacht ik, ‘ellende en tegenslag achter je laten en doorgaan. Lekker bezig!’

Inderdaad, een klein schouderklopje voor mij, maar oké, ik moet toegeven dat het in dit geval niet heel lastig was een zonnigere blik op te zetten. Emotioneel was ik niet getroffen door bovenstaande. Appeltje eitje.

Gelukkig was het lot mij goed gestemd en bracht het mij ‘s avonds nog een tegenslag om mee te oefenen.

Alledaagse gekwetstheid en teleurstelling kunnen ons en hoe we ons voelen evenzeer vormen als zogenaamde grote gebeurtenissen

Mijn vriend zou langskomen. Lekker een avondje quality time. Ik had ‘m al even niet gezien en keek ernaar uit. Hij had bandavond, maar zou volgens mijn berekening rond 22:30 voor de deur staan. Nee dus. En toen hij meer dan een uur later dan verwacht aanbelde was hij moe. Tandenpoetsen en naar bed.

Onder mijn pyjamashirt had ik extra mijn best gedaan en dus trok ik het verleidelijk uit. Na een paar zoenen begon hij te lachen. ‘Wat?’, ‘Ja, uhh, je gaat er wel voor hè?’, ‘Ja. Dus?’, ‘Ik ben echt moe.’

Moe? Hij was zelf zo laat. Was de band dan belangrijker? Wij hadden toch een afspraak? Raakte hij uitgekeken op mij? Was ik niet meer aantrekkelijk, niet leuk genoeg? Nou, erin stikken kon hij. Dan niet. Maar dan moest hij ook niet verwachten dat ik volgende week weer een spannend setje uit de kast zou trekken als meneer wel zin had. En dat lachen ook, hoe durfte hij? Had hij mij nou uitgelachen? Met mijn rug naar hem toe gedraaid lag ik zo te malen. Ik probeerde het van me af te zetten, ‘positief denken Nydia, kom op’, maar merkte dat mijn gedachten zich veel comfortabeler voelde wanneer ik mezelf verdronk in zielig en boos. Nu het een beetje persoonlijk werd bakte ik er niets van.

Sterker dan ooit

Op mijn e-reader kwam ik de volgende dag ‘Sterker dan ooit’ van Brené Brown tegen, bekend van haar TedTalk over kwetsbaarheid. Het begeleidende tekstje beschreef een boek over sterk opstaan na een val. Ik besloot het maar weer eens virtueel open te slaan.

Gek genoeg bleek het eerste voorbeeld dat Brown aanhaalde om haar aanpak uit te leggen een ruzie met haar man te zijn die sterk op mijn eigen kleine situatie leek. Al gaf het boek ook inzicht over omgaan met rouw, racisme, een gebroken hart en ontslag, hoe je omgaat met zo’n kleinere gebeurtenis was volgens Brown ook van belang: ‘Alledaagse gekwetstheid en teleurstelling kunnen ons en hoe we ons voelen evenzeer vormen als zogenaamde grote gebeurtenissen.’

Hoe groot of klein je ellende of tegenslag dus is, het ‘sterk-weer-opstaan-proces’ van Brown is op alle situaties toepasbaar. Ze bedacht het na een gesprek met iemand van Pixar over hoe hun verhalen opgebouwd zijn. Zo’n verhaal bestaat altijd uit drie bedrijven en bedrijf twee is het moment dat de hoofdpersoon zichzelf tegenkomt, iets moet overwinnen, door een dal moet, zonder dat stuk kom je nooit bij ‘ze leefden nog lang en gelukkig’.

Iedereen wilt dat dal natuurlijk vermijden en zelf had ik dat ook gedaan toen ik lag te malen in bed in plaats van praten over wat ik voelde. Toen ik het sterk-weer-opstaan-proces van Brown las, zag ik gelijk mijn valkuilen.

Je verhaal binnenlopen.

Je emoties herkennen en nieuwsgierig zijn naar je gevoelens en het verband met je gedachten en gedrag. Had ik dat gedaan dan had ik toegegeven dat ik me afgewezen voelde, beschaamd, onzeker over mezelf en over de relatie met mijn vriend en dat ik onuitgesproken verwachtingen had en teleurgesteld was dat die niet waren waargemaakt.

Stoeien.

Je eigen verhaal onder ogen zien. Wat vertel je jezelf? Ik vertelde mezelf vooral veel verzinsels. In plaats van het opvullen van het verhaal met dat complotdenken, had ik objectief moeten kijken naar de situatie, vragen moeten stellen aan mijn vriend om meer duidelijkheid te krijgen en na moeten denken over wat er achter mijn eerste reactie schuilging.

Revolutie.

Een nieuw einde aan je verhaal schrijven op basis van de belangrijkste dingen die je tijdens het stoeien hebt geleerd. Gebruik dat nieuwe verhaal om te veranderen hoe je de wereld tegemoet treedt en uiteindelijk een transformatie te bewerkstelligen in de manier waarop je liefhebt. Had ik stap twee netjes doorlopen, dan zou ik erachter gekomen zijn dat ik directer moet zijn over mijn verwachtingen, maar vooral dat ik meer op mezelf en mijn vriend moet vertrouwen dan op mijn kwelgeesten. Iets wat ik dan weer mee had kunnen nemen naar een volgende situatie.

Hoe hoog of laag je ellende dus scoort op de narigheidsmeter, dat sterk-weer-opstaan-procesje is zo gek nog niet. Vallen. Opstaan. Repeat.

Hopelijk heb ik net als die eeuwelingen nog even de tijd om te oefenen.

Meer lezen?

Dit is waarom iedereen (ja iedereen) onzeker is.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

oude liefdesrelaties

Laat je oude liefdesrelaties niet je nieuwe verpesten (verander je patroon)

Ik was geïntrigeerd. Wie waren die mensen in de psychiatrische kliniek en wat was hun verhaal?

k*tdag

Pleidooi voor een ‘voel-je-k*tdag’

Het moment dat ik gedwongen werd opgenomen in een psychiatrische kliniek

We schelden elkaar online uit en vinden dit inmiddels normaal: dat is beangstigend

Waarom we sneller huilen in vliegtuigen

Verdrietig? Laat het maar gewoon toe