Een ode aan vaders – met tienerdochters - Bedrock
#psychology - Maxime Pieters

Een ode aan vaders – met tienerdochters

Dus lieve vaders van dochters, sorry voor de rollende ogen

Steven Van Loy

Een spierbonk verandert in een kwetsbaar sponsje als hij ziet hoe zij een liedje zingt. Een verlegen, stille man transformeert in een leeuw zodra hij merkt dat er wat met haar is. Als kind zijn het onze helden, als puber onze vijand, maar vaders wees niet bang. We komen terug, liever dan ooit en dan zien we je weer als nooit tevoren.

Ik ging als klein meisje vaak met mijn vader op avontuur. In de auto reden we met de ramen open en zongen we keihard mee met ‘zip-a-dee-doo-dah’, Supertramp of The Beatles. Zelf zong hij, althans in mijn herinnering, dan nog het hardste mee. Als een onafscheidbaar team konden we de hele wereld aan.

Tijdens mijn beginjaren als tiener begon er echter het een en ander stilletjes te veranderen. Momenten waarin je de tijd verliest terwijl je maar door blijft praten over van alles en nog wat, veranderden in irritaties en ongemakkelijke stiltes waarin je echt niet wist waar je het nu toch weer over moest hebben. Een simpele vraag als ‘Hoe was het op school?’, deden mijn ogen ver van links naar rechts rollen, om maar te zwijgen over mijn reactie op de interesse naar hoe mijn wiskunde examen was gegaan.

Toch begon ik steeds meer te beseffen dat wellicht niet hij, maar juist ik veranderd was

Mijn beste vriendin en ik hadden het er vaak over: ‘Waarom zitten we sinds de laatste jaren toch ineens op zo’n andere lijn?’ We hadden tijdens dit soort gesprekken dan echter ook wel medelijden met ze, want al waren we tieners, enige zelfkennis was echt wel aanwezig. Vooral als we elkaar met onze vaders zagen, begrepen we het ineens toch een stukje beter. Zo vertelde ze mij vaak dat ze vond dat mijn vader altijd zo bewonderend naar me keek en dat ik toch wel heel kortaf had gereageerd in de auto naar het schoolfeest. Langzaam maar zeker begon ik dit ook in te zien, hoewel het moeilijk was om dit ineens toe te geven. Toch begon ik steeds meer te beseffen dat wellicht niet hij, maar juist ik veranderd was.

De middelbare schooltijd verstreek, de make-up werd minder en de dagen waarin je oeverloos wegdroomde over ‘de jongen van de school’, veranderden gestaag weer in dagen van rust en een open blik. Zogenaamde irritaties maakten plaats voor liefkozende gevoelens als mijn vader weer eens iets grappigs zei. De bewondering was terug, al was deze eigenlijk nooit weggeweest. Ik zag het echter alleen een tijd lang troebel en nu zag ik het ineens beter dan ooit. Mijn vader, mijn held, de beste die er is. Mijn rollende ogen maakten plaats voor schaamte over hoe ik me in godsnaam zo ongeïnteresseerd had kunnen gedragen terwijl ik dat natuurlijk helemaal niet zo bedoelde.

Als ik door de stad loop zie ik overal vaders met hun tienerdochter voorbij komen. In de tram hoor ik de vader dan een flauw doch goedbedoeld grapje maken terwijl zijn dochter verveeld de andere kant op kijkt en nog net een zuchtje als reactie geeft. In een restaurant zitten ze vaak toch wat stilletjes naast elkaar terwijl je de vader ziet zoeken naar gespreksonderwerpen en laten we eerlijk blijven: natuurlijk zoekt hij daarnaar. De dochter staart onverschillig naar haar bord, maar verwacht eigenlijk wel dat haar vader even met een goed verhaal op de proppen komt. Ineens moet hij zich volledig dompelen in onderwerpen en interesses waar hij vaak het liefst zo ver mogelijk van weg blijft. Even spreek je een andere taal dan iemand die je daarvoor het beste kende. Probeer daar maar eens zonder ondertiteling uit te komen.

Als ik de dochter met haar vader in het restaurant of in de tram zie zitten, wil ik dan ook het liefst naar haar toe lopen en haar vertellen wat ik nu weet. Haar vertellen hoe lief het eigenlijk is dat haar vader het gesprek gaande probeert te houden. Want ook al ziet zij niet hoe erg hij zijn best doet, hij doet het zo ontzettend en ik zie dat wel.

Dus lieve vaders van dochters, sorry voor de rollende ogen. Sorry voor de ongemakkelijke stiltes en de verveelde blikken. We bedoelden het echt niet zo en we deden ook maar wat. Het water is weer helder en we zien jullie nu als nooit tevoren, waarderen (bijna) elk grapje en dat mogen we op een dag als vandaag best nog een keertje extra zeggen.

Meer lezen

Dit is wat we kunnen leren van Spaanse gezinnen.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Wie is toch die man…? Pleidooi voor verlengd vaderschapsverlof

Fontein

Sta je op de goede plek in je familie? Dit is de theorie van De Fontein

Papadag is zó 2016 (maar waarom eigenlijk?)

Misschien rijden we over 20 jaar allemaal in deze auto

We zijn allemaal familie: letterlijk

Waarom je oudste zus is zoals ze is

Waarom we kerst graag met familie doorbrengen (of waarom liever niet)