Een duidelijk verhaal: waarom we Sylvana toch moeten steunen – Bedrock
#column - Eva Mabayoje

Een duidelijk verhaal: waarom we Sylvana toch moeten steunen

"Ik moet de Afro-Nederlander nog vinden die geen eigen anekdote heeft over racisme in Nederland"

Andrew Burton, Getty Images

Laten we de achilleshiel van DENK, niet de achilleshiel van Sylvana maken. Wat Sylvana Simons namelijk doet is ongekend in Nederland. Ze staat op, ze spreekt zich uit en ze durft zelfs de arena in te stappen waar de samenleving gevormd wordt op het hoogste niveau. Een zeer witte arena welteverstaan.

Dat opstaan en uitspreken is iets nieuws. Al sinds de komst van de grootste groep Surinamers in de jaren zeventig en tachtig werd hen duidelijk hoezeer een leven in Nederland getekend zou worden door racisme. Zeker in de beginjaren werd het nog wel eens letterlijk naar je hoofd geslingerd. In de jaren negentig is het racisme iets meer teruggedrongen naar de marges van de samenleving, toen hoorde het bij eenlingen als Janmaat en partijen als neo-nazi’s.

Dat betekent echter niet dat het verdween uit de maatschappij. De vele verhalen die ik – soms met stijgende verbazing – heb aangehoord over het achtervolgen in de winkel, het onnodig en ongegrond aanhouden door de politie, de afwijzing bij de discotheek, het stilvallen van gesprekken als je binnenkomt en het ineens niet meer beschikbaar zijn van kamers/huizen/banen/vul maar in, waren nooit afkomstig van slechts één persoon. Sterker nog, ik moet de Afro-Nederlander nog vinden die geen eigen anekdote heeft over racisme in Nederland. Maar, men sprak er niet over. Onderling wel, maar naar buiten toe niet. Dan zeurde je namelijk, dan nam je de slachtofferrol, dan werkte je niet hard genoeg, of en die vind ik zelf het ergste: het verandert toch niet.

Sinds Fortuyn, toen je ineens mocht (moest?) zeggen wat je dwars zat, hebben ook de Afro-Nederlanders weer meer voor hun kiezen gekregen. Natuurlijk ook door de opkomst van social media als Facebook en Twitter, waar men snel en vaak ook relatief anoniem het onderbuikgevoel de wereld in kan brengen. We kunnen het wegzetten als de blaffende honden die niet bijten, of wijten aan het beperkte IQ die de weg van de twitterduim niet hindert, maar is dat wel zo? Is de bagger van social media die Sylvana over haar heen krijgt niet de voedingsbodem van alles wat ieder donker persoon zijn of haar hele leven al over zich heen krijgt?

Ik denk namelijk dat heel veel mensen oprecht niet weten wat het is om ‘zwart’ te zijn in Nederland

Dus sta ik nog achter Sylvana. Eindelijk iemand die niet meer wegduikt in de eigen omgeving en daar weglacht wat eigenlijk heel veel pijn doet. Hoezeer die houding toch ook succes heeft gebracht voor een grote groep mensen, blijft het een oneerlijke weg. Een weg die we als samenleving niet moeten willen. Niemand moet een omweg nemen, omdat de huidskleur anders is.

De Tweede Kamer

Waarom dan DENK, waarom niet de gevestigde partijen? Die teleurstelling in de gevestigde politiek kan ik op zich wel begrijpen. Tijdens de tentoonstelling Zwart & Wit in het Tropenmuseum in 2013 werd als bekende witte plek de Tweede Kamer benoemd. Als er al een ‘allochtoon’ in de Kamer zat, dan was die niet vaak ‘zwart’. Iets wat ik kan beamen vanuit mijn eigen periode in de Kamer toen ik werkte voor een van de weinige Afro-Nederlandse Kamerleden. Sylvana krijgt nu de kans om erin te stappen en die grijpt zij met beide handen aan. Ik zal vanaf de zijlijn haar volgen en steunen waar ik kan. Ik vind het namelijk een hele belangrijke ontwikkeling, dat haar geluid – en dat vond ik heel sterk de afgelopen jaren – gehoord wordt. Ik hoop dat ze steun krijgt om de kneepjes van het vak haar snel eigen te maken. Ik hoop dat DENK gaat inzien dat hun achilleshiel niet de hare mag worden.

Ik denk namelijk dat heel veel mensen oprecht niet weten wat het is om ‘zwart’ te zijn in Nederland. Simpelweg omdat het nooit verteld is. Dat niet vertellen begint natuurlijk bij het niet kennen van de eigen geschiedenis. Maar dat komt ook door het niet delen van de ervaringen met racisme. Sylvana gaat dit nu doen. Dit deed ze al op tv, maar dan nu in de politiek arena. Nog nooit in de Nederlandse geschiedenis is het geluid van deze migrantengroep zo bewust en duidelijk op tafel gelegd en daarom alleen al is het baanbrekend wat ze doet.

Mijn zegen heb je Sylvana, maar mijn stem hangt af van de vervolgstappen van DENK.

Meer lezen?

Een interessant idee: Dit is hoe Disney bijgedragen heeft aan onze norm van liefde. En een mooi verhaal over hoe het is om in God te geloven als jonge vrouw in Amsterdam.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Eva Mabayoje

Eva Mabayoje is historica gespecialiseerd in migratie. Ze werkt als zakelijk dienstverlener door bedrijven en organisaties te helpen sterker te staan in een veranderende wereld. Migratie is van alle tijd, maar de vorm verandert iedere keer weer. Als moeder van 4 in een multicultureel gezin in een diverse omgeving heeft ze naast wetenschappelijke en bedrijfsmatige ervaring ook persoonlijke ervaringen met de uitdagingen van de multiculturele maatschappij. Een maatschappij die overigens niet mislukt is, maar wel wat hulp kan gebruiken.

Meer Bedrock

Zwarte Piet: hebben we het hier werkelijk nog over?

Acht jaar geleden had ik hoop, en nu maak ik me zorgen: wordt Trump echt de nieuwe president?

De ultieme tip van een modejournalist voor een duurzame garderobe

Racisme in de Efteling: dit is wat we moeten beseffen