Ik at 6 weken alleen maar vegan, en dit is wat er met me gebeurde - Bedrock
#nutrition - Josephine Kay

Ik at 6 weken alleen maar vegan, en dit is wat er met me gebeurde

Naast het mentale aspect, veranderde er ook heel wat in mijn lichaam

Ik heb veel respect voor mensen die alleen maar veganistisch eten. En daarmee bedoel ik respect in de zin van: dat je dat vol kunt houden zonder gillend gek te worden. Want voor de rest ben ik redelijk in the dark wat betreft de redenen waarom mensen voor deze levensstijl kiezen.

Natuurlijk begrijp ik dat je geen dieren wil eten. Ook weet ik dat vlees eten slecht voor de wereld is. Daar heb ik genoeg artikelen en documentaires over gelezen, geschreven of gezien om te begrijpen waarom je vegetariër zou willen zijn. Maar de echt hardcore vegan-lifestyle is voor mij persoonlijk next level en ik denk voor velen anderen ook. Daarom besloot ik om 6 weken lang als een vegan te eten. Geen vlees, vis of dierlijke producten. Kijken hoe dat gaat, hoe ik me voel en wat het met me doet.

Medische check-up

Voordat ik begon ging ik langs Stefanie Klaver, voedingsdeskundige en diëtist, voor een medische check-up. Hoe zag mijn bloed er nu uit, was ik gezond, had ik een normale bloeddruk en hoe was het gesteld met mijn ijzerwaarden? Mijn vers-geprikte bloed werd onder het vergrootglas bestudeerd. De bloedcellen waren mooi rond, ze lagen goed los van elkaar en ze waren erg bewegelijk (ik ben goed gehydrateerd), mijn bloeddruk was helemaal prima (127/79) en mijn HB (hemoglobine-waarden: is nodig voor het transport van zuurstof van de longen naar de organen en weefsels) was 8,3, wat prima is. Wel zag ze al een klein teken van micro- en macrocytose. Klinkt eng. Maar valt mee. Dit is een beeld van verkleinde en vergrote rode bloedcellen wat kan duiden op het ontstaan, of aanwezig zijn, van een ijzer- en B12 tekort. Ik eet eigenlijk al best weinig vlees, dus dat kan kloppen. Omdat ik wilde zien wat er écht met mijn lichaam zou gebeuren, besloot ik geen supplementen te nemen gedurende de zes weken.

Naar binnen schuiven

De avond voor V(egan)-day ging ik bij een Italiaan uit eten. Ik bestelde een hele vette pizza met vier kazen én spek. Gewoon, omdat het nog kon. Ik ging met buikpijn slapen en was stiekem best wel blij dat ik de komende tijd iets gezonder zou gaan eten. De volgende ochtend stond er soja-yoghurt met fruit als ontbijt op het menu. Prima, dat eet ik normaal ook wel. Na een paar uur kreeg ik weer trek. Er lag nog een halve paasstol op het aanrecht. Normaal had ik er een stuk van afgesneden en er een dikke laag boter op gesmeerd. Nu keek ik er weemoedig naar en besloot een druif te eten. Een druif…

Hoeveel kikkererwten kan een mens eten? Nou, een halve kilo per dag kan ik je vertellen

Toen kwam het besef: normaal schuif ik alles gedachteloos naar binnen. Ik leef in een wereld waarin, als ik zin heb, ik kan eten. Er is altijd overal eten, en ik hoef er vrijwel geen moeite voor te doen. Ik zocht licht gestrest in de keukenkastjes naar iets dat ik mocht eten. Crackers, dat kan vast. Nope, think again. In die crackers zat namelijk melkpoeder. En dat mag niet. Misschien ging dit toch iets lastiger worden dan ik dacht. Maar het eerste leermomentje was in ieder geval binnen.

Ik verander in een kikkererwt

Na een paar weken begon ik aardig mijn draai te vinden. Vrienden die wisten van mijn tijdelijke vegan-bestaan stuurden me gerechten en sites met recepten. Zo maakte ik inmiddels mijn eigen rode vegan-pesto, behoorde een heuse zwarte bonen burger met vegan mayo tot mijn repertoire én genoot ik volop van mijn nieuwe lievelings-ingrediënt: de kikkererwt. Want, kikkererwten kunnen werkelijk overal bij. Of je maakt er zelf een lekkere humus van.

Maar na zo’n drie weken begonnen de kleine irritaties. Het veganisme haalde voor mijn gevoel alle spontaniteit uit mijn leven en ik veranderde inmiddels in een kikkererwt. Hoeveel kikkererwten kan een mens eten? Nou, een halve kilo per dag kan ik je vertellen. Behalve mijn afkeer voor het beige bolletje, begon ik mij af te vragen waarom je als veganist echt niets dierlijks mag. Zo zette ik een kop thee en wilde ik er bijna een lepel honing doorheen roeren, toen ik me besefte dat honing natuurlijk ook dierlijk is. Maar, waarom geen honing? Ik vroeg Sanne van Living the Green Life naar haar beweegredenen om veganist te zijn.

“De voordelen die het heeft voor je gezondheid is voor mij de doorslaggevende reden geweest. Ik had een slechte huid en veel last van mijn darmen en de documentaires die ik keek, en boeken die ik las, vertelden dat een plantaardig dieet een uitkomst zou kunnen zijn. Daarnaast heb ik meer energie gekregen sinds ik plantaardig eet, een mooie huid, een betere nachtrust, sterkere nagels, mooier haar en ben ik eigenlijk niet meer ziek!”

"Elke keer als ik een verpakking bestudeerde schrok ik weer"

Ok, de gezondheidsredenen zijn wat dat betreft duidelijk. Maar hoe zit het met de dierenliefde? “Ik heb enorm veel boeken gelezen en documentaires gekeken. Geschokt was ik, te leren over het dierenleed dat komt kijken bij het vlees dat je in de supermarkt kan kopen. Ik heb altijd oogkleppen opgehad en natuurlijk wist ik wel dat dieren dood werden gemaakt, maar wilde me daar verder niet mee bezig houden. Dieren lijden omdat mensen dierlijke producten willen consumeren. Ik wil daar geen bijdrage aan leveren. Alleen om deze reden zou ik dan ook nooit meer terug kunnen én willen naar het eten van dierlijke producten. De impact van de vlees- en zuivelindustrie op het milieu is vreselijk groot. Wist je bijvoorbeeld dat de bio industrie de grootste boosdoener is van het broeikaseffect?”

Dieptepunt

Mijn dieptepunt was toen ik uit eten ging en het enige gerecht dat ik kon bestellen groentefrietjes was. Daar zat ik dan, met mijn bakje gefrituurde groenten. Moet iedereen zich dan maar aanpassen aan mijn dieetwensen? Want, er zijn heus wel restaurants die vegan eten serveren, maar het is een schaars goed. Ook besefte ik me dat ik nergens anders meer over kon praten. Aan de lunchtafel op werk vertelde ik te pas en te onpas aan iedereen die het wilde horen (of deed alsof) dat ik geen Cracottes kon eten, want, ook daar zat melkpoeder in. ‘Jaaahaaa, jullie hebben geen idee wat jullie elke dag naar binnen schuiven,’ hoorde ik mezelf trots zeggen.

Los van dat ik een irritanter mens werd, besefte ik natuurlijk ook wel dat het eigenlijk te bizar voor woorden is dat er nauwelijks eten bestaat zonder toevoeging van een dierlijk product. Elke keer als ik een verpakking bestudeerde schrok ik weer.

Toen het mis ging

Op 30 april was ik precies een maand bezig. Ik had tot die tijd geen druppel of gram dierlijke producten gegeten en daar was ik behoorlijk trots op. Enkele dagen daarvoor, op Koningsdag, had ik een groot ontbijt georganiseerd voor vrienden. Een stuk of 30 mensen stonden in mijn woonkamer uitgebreid te genieten van eitjes, stokbroden met kazen, m&m’s en andere baksels. Daar stond ik dan, met een wortel en hummus (ja, echt) in de aanslag. Ik moest en zou het die dag ook volhouden. En dat is me gelukt.

Maar de kater van Koningsdag zat blijkbaar nog in mijn lijf toen ik een paar dagen daarna chagrijnig op een terras met een collega zat. Ik hunkerde naar comfort food. En dan bedoel ik niet een rijstwafel met humus. Op dat moment besloot ik om toe te geven aan mijn verlangen. Niet met een stiekeme slok melk, of een koekje waar ei in was verwerkt. Nee, ik dacht, ik ga nu hé-le-maal los. Als ik iets doe, dan doe ik het ook goed. Het begon met een brunch die bestond uit twee gepocheerde eieren en zalm. Mijn god, wat smaakte dat goed. Daarna ging ik met een lach op mijn gezicht naar de supermarkt. Wat kon ik eten wat zó slecht was, dat ik normaal niet eens zou eten? Ha, knakworsten! Dat werd mijn avondeten, 3 zachte witte bolletjes met een blik knakworsten en mayonaise. Heel veel mayonaise.

Conclusie

Na mijn kleine terugval hield ik mij de laatste twee weken braaf aan de vegan-lifestyle. Eigenlijk was zes weken prima vol te houden, en miste ik vlees of dierlijke producten niet per se. Wel miste ik de spontaniteit en de gezelligheid die ik met eten associeer. Wat je er ook van vindt, het beperkt je in dat opzicht wel. Maar dat ligt voornamelijk aan de maatschappij waar wij in leven, waar de norm is om wél dierlijke producten te eten. Verder merkte ik helaas weinig van de gezondheidsvoordelen. In het begin had ik zelfs een slechtere huid. Dat kwam misschien door de hoeveelheid sojamelk die ik opeens naar binnen goot (zitten veel hormonen in), maar what was a girl to do? Amandelmelk schuimt namelijk totaal niet lekker…

Naast het mentale aspect, heeft het ook iets met mijn lichaam gedaan. Ik ging weer terug naar Stefanie voor een check-up en wat bleek? Mijn HB was met de tweede meting duidelijk verlaagd, naar 7,5. “Als de HB-waarde te laag is, dan is er sprake van bloedarmoede. Er zijn dan te weinig rode bloedcellen aanwezig, die de zuurstof vanuit de longen naar andere delen van het lichaam kunnen vervoeren. Symptomen van bloedarmoede, ook wel anemie genoemd, zijn kortademigheid, vermoeidheid, duizeligheid en een zwak gevoel,” aldus Stefanie. Dat klopte ook wel. Tijdens mijn yogales de dag ervoor was ik extreem duizelig. Ook was m’n bloeddruk veel lager, 92/76, maar dat kon aan van alles liggen. Misschien kwam dat wel door mijn deelname aan een yogaretreat?

Om af te vallen hoef je het trouwens niet te doen. Ik ben in 6 weken tijd 1 kilo kwijtgeraakt en mijn vetpercentage was 1,3% minder. Nu wil ik duidelijk maken dat ik alle respect heb voor mensen die veganistisch leven. Het vergt naar mijn mening veel aandacht en energie, en de redenen waarom mensen veganist zijn, zijn natuurlijk alleen maar mooi en bewonderenswaardig. Maar voor mij persoonlijk was het te heftig. Misschien dat ik af en toe veganistische periodes inlas, en ik zal zeker minder vlees eten. Maar helemaal diehard vegan? Voorlopig niet in ieder geval…

Ben je nu ook benieuwd naar hoe jouw lichaam er van binnen uitziet? Bij Stefanie Klaver kun je een consult aanvragen.

Meer lezen?

Waarom een vegan lifestyle niet alleen voor hippies en activisten is. En hier vind je een recept voor vegan chocolade-pannenkoeken.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

milieu

Dit is nóg slechter voor het milieu dan vlees (yep, echt waar)

duurzaam mogelijk te eten

Hoe zo duurzaam mogelijk te eten zonder veganist te worden

gezellige vleeswaren

Het probleem van gezellige vleeswaren (met een berengezichtje)

Zo leer je een kind groente eten (een wetenschappelijk bewezen methode)

Voedselwaarheid

Kijktip: de Voedselwaarheid met Michael Pollan

vis

Waarom eet ik geen vlees, maar wel vis? Ik houd mezelf voor de gek

Gespot door de redactie: prachtige tapijten en vegan verzorgingsproducten