Soms is de zoektocht naar spiritualiteit gewoon melig – Bedrock
#spirituality - Carmen Kleinsman

Soms is de zoektocht naar spiritualiteit gewoon melig

Van mediteren was geen sprake, maar lachen lijkt me ook ontspanning

Glenni Melvissen

Verwilderd en uitgelaten liep ik de stilteruimte in. Ik had namelijk twee cappuccino’s gedronken in welgeteld tien minuten, in het gezelschap van een vriendin waarmee ik in ons samenzijn meer energie opwek dan een kerncentrale.

Daarnaast heb ik me weer ontzettend gehaast om op tijd te komen, terwijl ik dat natuurlijk ruimschoots was. Ik had nog prima naar Haarlem kunnen fietsen en weer terug. Ik merk vanaf de eerste minuut dat ik te melig ben voor deze serieuze open meditatie. M’n ogen staan wagenwijd open door de cafeïne en die moet ik straks toch echt voor een half uur weer sluiten.

Het scheelt dat Powernapje ons weer vergezeld vanavond. Misschien dat zij mijn meligheid wat kan neutraliseren. Het thema van de avond is stilte. Dat gaat een behoorlijke opgave worden met deze club mensen bij elkaar. Ik spreek inmiddels uit ervaring. Het begint weer met een groepsgesprek. Er wordt een vraag gesteld door de man in het wit en ik hou uit protest m’n mond.

“Stilte is iets natuurlijks”, legt de man uit en mijn natuur zegt nu dat ik stil wil zijn. Hij gaat verder: “Alles komt en gaat, gedachten, gevoelens, emoties, situaties. Behalve jij zelf. Dat is constant.”

Mooi gezegd wel, dat geef ik toe ondanks de recalcitrante staat waarin ik verkeer. “Stilte is natuurlijk, omdat we als foetus in de baarmoeder ook in een bad van stilte zweven.” Powernapje ontwaakt en wil hier graag op inhaken. Zij heeft namelijk begrepen dat het in de baarmoeder helemaal niet stil is en dat de hartslag van de moeder erg lawaaierig schijnt te zijn voor de baby. Er is hier maar een iemand lawaaierig denk ik. Van binnen hou ik het niet meer. Ik zie aan zijn gezicht dat de man zich belazerd voelt, waarop hij antwoord: “Ik ga er vanuit dat het in de baarmoeder stil is.” Lekker makkelijk, denk ik.

De muziek gaat aan en de meditatie begint. Zoals verwacht is het alles behalve stil, wat me voor het eerst niet stoort, maar wat me wel nog joliger maakt dan ik al ben. Naast me zit een maag die het geluid maakt van dagen niet gevoed zijn. In m’n hoofd speelt zich een grote comedy film af. Ik vraag me af hoe het zou zijn als ik nu opstond, de microfoon zou pakken en de boel eens even over zou nemen. Of hoe het zou zijn als ik het ineens uit zou proesten van het lachen. Geen hele vreemde gedachte, want ik heb mezelf deze avond al meerdere keren moeten inhouden. Misschien zou ik wel een verbod krijgen. De muziek gaat uit, waarop Powernapje besluit haar instrument in te zetten. Ik kan niet meer. Duurt dit nog lang?

Na vijf minuten concentreren op m’n ademhaling om maar niet uit te barsten van het lachen stopt de muziek en is deze meditatie avond voorbij. Van echt mediteren en tot rust komen was geen sprake, maar hey, een half uur lachen met en om jezelf lijkt me ook ontspanning.

Hier lees je de vorige column van Carmen.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

Mediteer je gelukkig: kan dat volgens wetenschappers?

Laten we vooral níet in het nu leven (en dankbaar zijn dat het niet hoeft)

Driving home for christmas? 4 minimeditaties voor onderweg

Is mindfulness een alternatief voor Ritalin bij ADHD?

The struggle is real: ik probeerde voor het eerst in mijn leven te mediteren (40 dagen achter elkaar)

Mindfulness in ziekenhuizen? Artsen zijn om

Waarom je meer moet rusten om beter te werken