Mijn zoektocht naar spiritualiteit via een zogeheten open meditatie (en hoe dat dan gaat) - Bedrock
#column - Carmen Kleinsman

Mijn zoektocht naar spiritualiteit via een zogeheten open meditatie (en hoe dat dan gaat)

Mediteren lukt me niet: Ik word afgeleid, wil te graag of val in slaap

Soesja Leugs

Een half jaar geleden kwam ik op een punt dat ik na moest denken over mijn eigen leven. Dit was het moment dat ik voor het eerst écht uit mijn comfortzone stapte. Ik werd nieuwsgierig naar spiritualiteit: iets dat voor velen een vaag onderwerp blijft.

Vorige week fietste ik door Amsterdam en viel mijn oog op een spiritueel centrum. In mijn beleving was dit centrum nieuw. Ik remde af, liep er naartoe en griste wat folders uit de schappen. Thuis aangekomen begin ik ze te lezen. Een van de folders gaat over een wekelijkse ‘open meditatie’ avond. Iets voor mij, dacht ik.

Sinds een half jaar dwing ik mezelf tot mediteren. Diep van binnen voel ik namelijk echt dat dit me verder gaat helpen. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat dwingen precies is wat je niet moet doen. Ik heb op allerlei plekken geprobeerd te mediteren. Bij yogacentra, op het strand in Bali, thuis op de grond, bank of in bed. Niks mag baten. Ik word afgeleid, wil te graag dat het lukt of val in slaap. Vooral dat laatste is 9 van de 10 keer het geval.

Ik besluit het hier niet bij te laten zitten en ga naar de ‘open meditatie’ avond. Ik bel aan en word welkom geheten door een vriendelijke man. Ik raak met hem in gesprek en vertel dat ik een paar dagen terug langsfietste en zag dat er plotseling een nieuw centrum zat. De man begint te lachen en spreekt dit tegen. Het centrum zit er namelijk al vanaf midden jaren 80. Kijk aan, weer een bevesting van het feit dat ik een behoorlijk lange tijd mijn oogkleppen heb opgehad. Alle cursussen hier zijn kosteloos, omdat men vindt dat alle informatie al beschikbaar is en daarbij uiteindelijk alles uit jezelf komt. Bijzonder in deze tijd waar voor niks alleen de zon op gaat. Hij wenst me een fijne tijd.

Ik kom binnen in een ruimte met twee rijen stoelen achter elkaar. Er is plek voor ongeveer 20 mensen. Het valt me op dat deze ruimte een beetje kil oogt in vergelijking met alle andere meditatie/yoga ruimtes waar ik ben geweest. Geen kaarsjes, geen gedimd licht, geen wierook. Ook geen hippe mensen. Er zijn naast mij twee jongeren aanwezig, de rest is wat ouder en alles behalve op de hoogte van de nieuwste trends. Ik vraag me af of iets niet cool gevonden wordt als het niets kost.

Hij heet ons welkom en legt uit dat witte kleding zorgt voor rust en reinheid. Daar zit ik dan, volledig in het zwart gekleed. Dit begint goed.

Een man zit voor ons, gekleed in een witte broek en beige trui, wat hij even later benoemd als een donkere tint wit. Achter zijn bril twee priemende ogen. Een voor een kijkt hij ons aan, net iets langer dan ‘normaal gesproken’. Ik vraag me af wat hij ziet en of hij me nu in een oogopslag kan lezen. Ik laat me niet kennen en kijk volhardend even lang terug. Hij heet ons welkom en legt uit dat witte kleding zorgt voor rust en reinheid. Daar zit ik dan, volledig in het zwart gekleed. Dit begint goed.

We beginnen met mediteren en de man begeleidt ons. Binnen 10 seconden begint de vrouw naast mij ongegeneerd te snurken. De man vertelt; ‘de vrede in mij is natuurlijk’. De woede in mij is nog veel natuurlijker, denk ik. Is dit een test? Hoe maken ze het mediteren me zo moeilijk mogelijk? Ik kom hier toch voor m’n rust? Alsof de man m’n gedachten kan lezen gaat hij verder; ‘ik oordeel niet en accepteer, zo maak ik mezelf vrij’. Daar zit wat in, ik probeer me weer te concentreren op m’n ademhaling in plaats van op Powernapje naast me. Het gaat me inmiddels iets beter af. Ik merk na ongeveer 20 minuten dat heel m’n lichaam ontspannen is, behalve m’n kaken. Toch nog een stukje lichaam dat verkrampt is gebleven. Wellicht van ergernis.

Als we klaar zijn rekt iedereen zich uit alsof ze zojuist een 12 uur durende reis hebben gemaakt. Misschien was dat voor sommige mensen ook wel zo.

Wanneer ik de ruimte uit loop, komt de vriendelijke man naar me toe om te vragen wat ik ervan vond. Ik geef aan dat ik het fijn vond, waarop hij antwoordt; ‘dat kan ik aan je zien, mooi’. In gedachte vraag ik me af hoe ik er uit heb gezien voordat ik naar binnen ging.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me opgeladen voelde na deze ‘open meditatie’, ik voelde me energiek en ontspannen tegelijkertijd. Ik ben niet in slaap gevallen, dus er zit schot in de zaak. Volgende week weer, niks te verliezen.

Na het afronden van een textielopleiding in 2008 is Carmen Kleinsman de sales van grote modemerken ingerold. Een half jaar geleden werd ze gedwongen om over haar eigenlijke levensdoel na te denken. Op dit kruispunt in haar leven heeft ze besloten een nieuwe weg in te slaan die haar hart haar altijd al influisterde. Ze koos voor het eerst in haar leven voor het onbekende en onzekere. Opzoek naar een roeping die haar ziel, verstand en lichaam gaan prikkelen. Ze voelt zich een blanco vel papier en kijkt uit naar alle nieuwe avonturen die op het juiste moment op haar pad komen. Ze is erg nieuwsgierig naar hetgeen dat voor veel mensen nog altijd een vaag onderwerp blijft; spiritualiteit. Juist om die reden gaat ze op onderzoek uit en beoordeelt deze reis met een nuchtere, kritische blik.

Meer van dit soort artikelen op je wall?
Like Bedrock!

Meer Bedrock

in the flow

Bedrock’s meditatie: get in the flow (deel 2, 10 minuten)

meditatie

Is meditatie niks voor jou? Dit kun je ook doen

in the flow

Bedrock’s meditatie: get in the flow (deel 1, 5 minuten)

Jaloers? Zo ga je ermee om (volgens een spiritual teacher)

yoga

Je vindt yoga of mediteren helemaal niets? Dat is helemaal oké

Bedrock’s meditatie: omgaan met emoties, deel 3 (15 minuten)

Bedrock’s meditatie: omgaan met emoties, deel 2 (10 minuten)